Wednesday, February 12, 2020

Muniba mazari in tamil


தாய்மை அடைதலில் சிக்கல், விவாகரத்து, உடல் உறுப்பு செயலிழப்பு, புறக்கணிப்புகள் என எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டவர் முனிபா. பாகிஸ்தானின் ரஹிம்யர் கான் மாவட்டத்தில் 1987 மார்ச் 3-ம் தேதி பிறந்தவர். கலைத்துறையில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றவருக்கு 18 வயதிலேயே திருமணமானது. 2007-ம் ஆண்டு கணவருடன் தன் சொந்த ஊருக்கு வரும்போதுதான், அந்தப் பயங்கர விபத்து நிகழ்ந்தது. ஓட்டுநர் எதிர்பாராத விதமாகத் தூங்கிவிட, அவர்களின் கார் கால்வாயில் வீழ்ந்தது. முனிபாவின் கணவர் அந்த விபத்திலிருந்து தப்பிவிட்டார். ஆனால், உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்த முனிபாவை அங்கேயே விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார். நீண்ட நேரமாக உதவிக்கு யாருமின்றி காருக்குள் கிடந்தார் முனிபா. ஒரு மணி நேரத்துக்குப் பிறகு ஆட்கள் வந்தார்கள். ஆனால், அந்த நகரில் அம்புலன்ஸ் கிடைக்காததால் ஜீப்பிலேயே மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டார். 
சென்ற மருத்துவமனையிலோ முதலுதவி வசதிகள்கூட இல்லை. வேறு மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லுங்கள் என்றார்கள். மீண்டும் பயணம். அடுத்த மருத்துவமனையில் முனிபாவைப் பரிசோதித்த மருத்துவர்கள், ''இவர் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் இறந்துவிடுவார். சிகிச்சை அளிப்பதில் பயனில்லை'' என்றார்கள். மூன்றாவதாக, கராச்சியில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டார் முனிபா. ஒருவழியாக அங்கே சிகிச்சை ஆரம்பித்தது.



இதுகுறித்து ஒரு மேடை நிகழ்ச்சியில் பேசிய முனிபா, ''விபத்து நிகழ்ந்தபோது எனக்குக் கால்கள் இருப்பதையே என்னால் உணரமுடியவில்லை. எலும்புகள் எல்லாம் நொறுங்கிப்போனதாக நினைத்தேன். அதைவிட எனக்கு எல்லாமே என நம்பியிருந்த உறவு என்னை விட்டுப்போனது மிகுந்த வலியைத் தந்தது. நான் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தில் பிறந்தவள். எனது திருமணம் பெற்றோரின் ஆசைப்படி நடந்தது. பொதுவாகவே பெண்கள், தங்கள் திருமணம் பற்றிய கருத்துகளைப் பகிரும் சுதந்திரம் இங்கில்லை. ஆகையால், நானும் திருமணத்துக்கு மறுப்பு தெரிவிக்காமல் சம்மதித்தேன். எனது திருமண வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இல்லை. திருமணமான இரண்டு வருடத்தில் அந்த விபத்து நடந்தது. விபத்தில் தப்பிய கணவர், என்னைக் காப்பாற்றாமல் சென்றதற்காக இப்போது சந்தோஷப்படுகிறேன். தினமும் அவர் நலனுக்காகக் கடவுளை வேண்டுகிறேன். விபத்து நடந்த சில நாள்களிலேயே அவர் வேறு ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் அவருக்கு எனது வாழ்த்துகளைக் குறுஞ்செய்தியாக அனுப்பினேன்" என்றபோது அந்தத் தன்னம்பிக்கை மனுசியின் கண்களில் சில துளி கண்ணீர். 



இரண்டு ஆண்டு தீவிர சிகிச்சை, மூன்று பெரிய அறுவை சிகிச்சை, இரண்டு சிறிய அறுவை சிகிச்சைகளைத் தாண்டி, இன்றைக்குப் பலருக்குத் தன்னம்பிக்கை உதாரணமாக முனிபா இருக்கக் காரணம், அவரின் தாயார். அவர்தான் முனிபாவை ஊக்குவித்துக்கொண்டே இருந்தார். முனிபாவால் இனி நடக்கவே முடியாது, குழந்தையும் பெற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று சொல்லிவிட, அவருக்குக் கால்களாகச் செயல்பட்டவர் தாயார்தான்

தண்டுவடத்தில் ஏற்பட்ட பிரச்னையால் தான் தாயாக முடியாது என்று மருத்துவர்கள் கூறியதுதான் முனிபாவின் மிகப்பெரிய கவலை. 'இந்த உலகில் எத்தனையோ பிள்ளைகள் பெற்றோர் இல்லாமல் இருக்கிறார்களே. அவர்களில் ஒரு பிள்ளை என்னை அம்மா என்று அழைக்கலாமே' என்று நினைத்தார். ஒரு குழந்தையைத் தத்தெடுக்க முடிவுசெய்து அதற்கான பதிவுகளையும் செய்தார். இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து அவருக்கு அழைப்பு வந்தது. 'பாகிஸ்தானில் பிறந்து இரண்டே நாள்களான ஆண் குழந்தை ஒன்றுள்ளது. நீங்கள் விரும்பினால் அந்தப் பிள்ளையைத் தத்தெடுக்கலாம்' என்றார்கள். உடனடியாகச் சம்மதம் தெரிவித்து அந்தக் குழந்தையைத் தத்தெடுத்தார் முனிபா. எல்லா வசதிகளும் உள்ளவர்களே தத்தெடுப்புக்குத் தயங்கும்போது, உடல்ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளும் முனிபா, ஒரு குழந்தையைத் தத்தெடுத்தது அவரின் தன்னம்பிக்கைக்கும் தாய்மை உணர்வுக்கும் சிறந்த உதாரணம்.

இன்று, 'முனிபாஸ் கேன்வாஸ் - உங்கள் சுவர்கள் வண்ணங்களை உடுத்தட்டும்' (Muniba's Canvas - Let your wall wear colors) என்கிற அறிவிப்புடன் இணையதளத்தில் அவருடைய ஓவியங்கள் விற்பனையில் சாதனை படைக்கின்றன. பல கண்காட்சிகளில் இவரின் ஓவியங்கள் விற்றுத் தீர்கின்றன. பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் மாநில முன்னாள் ஆளுநர் சல்மான் தசீர், முனிபாவின் ஆரம்ப காலத்து ஓவியங்கள் அனைத்தையும் வாங்கிக்கொண்டார்.

உணவுச் சுகாதாரம், ஏழை மாணவர்களின் ஆரோக்கியம், கல்வி, பெண்களின் சுதந்திரம், மாடலிங், டிவி ஆங்கரிங், பாடகர் எனப் பல துறைகளில் கால் பதித்துள்ளார் முனிபா மஸாரி. ஐக்கிய நாடுகளின் அமைப்பு, 2015- ம் ஆண்டு அதிகாரம் மற்றும் பாலின சமத்துவத்துக்கான நல்லெண்ணத் தூதராக முனிபாவை நியமித்தது. 2015-ம் ஆண்டு பிபிசி வெளியிட்ட சிறந்த 100 பெண்கள் பட்டியலில் முனிபா மஸாரி இடம்பிடித்தார். போர்ப்ஸ் பத்திரிகையின் '30 அன்டர் 30' என்ற பட்டியலில் 2016-ம் ஆண்டு மீடியா மற்றும் மார்க்கெட்டிங் பிரிவில் இடம்பிடித்தார். 
உலகப் பெண்களுக்கு உதாரணமாக வலம்வருகிறார் முனிபா மஸாரி!

Nick Vujicic Biography

Nick Vujicic Biography



Nick Vujicic is an Australian motivational speaker, the founder of Life Without Limbs and a Christian evangelist. He was born without any arms or legs but despite his disability he has gone on to inspire and motivate many people from all walks of life.
Throughout his childhood, Nick dealt with the typical challenges of adolescence and school such as bullying, low self-esteem, depression and loneliness. He constantly questioned what the purpose of life was or even if his life had meaning.
Nick claims that his victory over his personal challenges and struggles and the strength and passion he has for life is down to his faith in God and the support of his family, friends and the many people that have encouraged him throughout his life journey.
He pursued further education and gained a double bachelors degree in accounting and financial planning from Griffith University in Logan Australia. By age 19, Nick had started to fulfil his dream of encouraging other people through motivational speaking and sharing his faith about how God changed his life.
Today Nick as a limbless young man has accomplished more than most people accomplish in a lifetime. He moved from Brisbane to California in 2007 to set up “Life Without Limbs”, a nonprofit organisation.
As a speaker he has travelled the world and shared his story to millions and has addressed audiences including students, teachers, youth, business people, entrepreneurs and church congregations. He has also been interviewed on TV programmes around the world.

Nick Vujicic Book



Mother Teresa Biographical


Mother Teresa was born Agnes Gonxha Bojaxhiu in Skopje*, Macedonia, on August 26**, 1910. Her family was of Albanian descent. At the age of twelve, she felt strongly the call of God. She knew she had to be a missionary to spread the love of Christ. At the age of eighteen she left her parental home in Skopje and joined the Sisters of Loreto, an Irish community of nuns with missions in India. After a few months’ training in Dublin she was sent to India, where on May 24, 1931, she took her initial vows as a nun. From 1931 to 1948 Mother Teresa taught at St. Mary’s High School in Calcutta, but the suffering and poverty she glimpsed outside the convent walls made such a deep impression on her that in 1948 she received permission from her superiors to leave the convent school and devote herself to working among the poorest of the poor in the slums of Calcutta. Although she had no funds, she depended on Divine Providence, and started an open-air school for slum children. Soon she was joined by voluntary helpers, and financial support was also forthcoming. This made it possible for her to extend the scope of her work.
On October 7, 1950, Mother Teresa received permission from the Holy See to start her own order, “The Missionaries of Charity”, whose primary task was to love and care for those persons nobody was prepared to look after. In 1965 the Society became an International Religious Family by a decree of Pope Paul VI.
Today the order comprises Active and Contemplative branches of Sisters and Brothers in many countries. In 1963 both the Contemplative branch of the Sisters and the Active branch of the Brothers was founded. In 1979 the Contemplative branch of the Brothers was added, and in 1984 the Priest branch was established.
The Society of Missionaries has spread all over the world, including the former Soviet Union and Eastern European countries. They provide effective help to the poorest of the poor in a number of countries in Asia, Africa, and Latin America, and they undertake relief work in the wake of natural catastrophes such as floods, epidemics, and famine, and for refugees. The order also has houses in North America, Europe and Australia, where they take care of the shut-ins, alcoholics, homeless, and AIDS sufferers.
The Missionaries of Charity throughout the world are aided and assisted by Co-Workers who became an official International Association on March 29, 1969. By the 1990s there were over one million Co-Workers in more than 40 countries. Along with the Co-Workers, the lay Missionaries of Charity try to follow Mother Teresa’s spirit and charism in their families.
Mother Teresa’s work has been recognised and acclaimed throughout the world and she has received a number of awards and distinctions, including the Pope John XXIII Peace Prize (1971) and the Nehru Prize for her promotion of international peace and understanding (1972). She also received the Balzan Prize (1979) and the Templeton and Magsaysay awards.

From Nobel Lectures, Peace 1971-1980, Editor-in-Charge Tore Frängsmyr, Editor Irwin Abrams, World Scientific Publishing Co., Singapore, 1997

This autobiography/biography was written at the time of the award and first published in the book series Les Prix Nobel. It was later edited and republished in Nobel Lectures. To cite this document, always state the source as shown above.

* Former Uskup, a town in the Ottoman Empire.
** Mother Teresa’s date of birth is disputed: “So unconcerned was she about accuracy in relation to the chronicling of her own life, and so disinclined actually to read anything written about her, that for many years and in a succession of books her birthdate was erroneously recorded as 27 August 1910. It even appeared in the Indian Loreto Entrance Book as her date of birth. In fact, as she confided to her friend, co-worker and American author, Eileen Egan, that was the date on which she was christened Agnes Gonxha Bojaxhiu. The date which marked the beginning of her Christian life was undoubtedly the more important to Mother Teresa, but she was none the less actually born in Skopje, Serbia, on the previous day.” (Spink, Kathryn: Mother Teresa: A Complete Authorized Biography, HarperSanFrancisco, 1997.

Sunday, February 9, 2020

A. P. J. Abdul Kalam

தமிழகத்தின் கடைக்கோடியில் பிறந்து இன்று கோடிக்கணக்கான இளைஞர்கள் மற்றும் மக்களின் மனதில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இவர், இந்திய விஞ்ஞான ஆய்வில் இந்தியர்களின் நிலையினை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியவர் அப்படிப்பட்ட ஒரு ஒப்பற்ற மனிதரான டாக்டர் APJ அப்துல் கலாமின் வாழ்க்கை வரலாற்றினை இந்த பதிவில் காணலாம் வாருங்கள். இந்திய தேசத்தின் முக்கிய தலைவர்களில் ஒருவராகவும் இவர் வலம்வந்துள்ளார்.

இளைஞர்களே எதிர்கால இந்தியாவினை மாற்றுவார்கள் என்று கூறி அதுமட்டுமின்றி நான் என்னால் முடிந்த உயரத்தினை பார்த்துவிட்டேன். ஆனால் நீங்கள் என்னை விட உயரத்தை பார்ப்பீர்கள் அதற்காக கனவு காணுங்கள் என்று சொல்லி அனைத்து இளைஞர்களுக்கும் ஒரு முன்மாதிரியாக திழந்தவர் கலாம் . சாகும் வரை திருமணம் செய்யாமல் நாட்டிற்காக உழைத்த ஒப்பற்ற மனிதர். இந்திய ஏவுகணை நாயகனின் வாழ்க்கை வரலாறு இதோ.!

அப்துல் கலாம் அவர்கள் தமிழகத்தின் எல்லலையான ராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் ராமேஸ்வரத்தில் 1931ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 15ஆம் தேதி ஜைனுலாப்தீன் மற்றும் ஆஷியம்மா என்கிற தமபதிக்கு மகனாக பிறந்தார். இவருடைய தந்தை மீனவதொழிலினை அடிப்படையாக கொண்டவர். எனவே தனது தந்தையின் பாரத்தினை குறைக்க செய்தித்தாள் போடுவது போன்ற சின்ன சின்ன வேலைகளை செய்து தனது குடும்பத்திற்கு அவரது பங்களிப்பை தந்தார்.

அப்துல்கலாம் கல்வி மற்றும் படிப்பு :
அப்துல்கலாம் அவர்கள் தந்தை சாதாரண குடும்பத்தை சார்ந்தவர் என்பதனால் அவரை ராமேஸ்வரத்தில் உள்ள அரசு தொடக்கப்பள்ளியில் சேர்த்தார். அவரது பள்ளிப்படிப்பு காலத்தில் கலாம் ஒரு சராசரி மாணவராகவே திகழ்ந்தார். ஆனால், இவரிடம் ஒரு திறமை இருந்தது அது என்னவென்றால் மதிப்பெண் மீது நம்பிக்கை இல்லாத இவர் நடைமுறையில் தான் கற்றவற்றை சிந்தித்து பயன்படுத்தும் புத்தி வாய்ந்தவர். இந்த யோசனை திறனே இவரை பிற்காலத்தில் மிகப்பெரிய விஞ்ஞானியாக மாற்றியது.

தனது பள்ளிப்படிப்பினை முடித்த இவர் கல்லூரி படிப்பிறகாக திருச்சியில் வந்து இயற்பியல் துறையில் சேர்ந்தார். ஆனால் அவர் அதனை படிக்கும்போதே இந்த துறை நமக்கு சரிவராது.விண்வெளி அறிவியலை பற்றியே எந்நேரமும் நினைத்துக்கொண்டிருந்த அவர் இயற்பியல் துறையில்அவரது இளங்கலை பட்டத்தினை 1954ஆம் ஆண்டு பெற்றார் .

அதன் பின் பிடிக்காத துறையில் பணியாற்றுவதை விட பிடித்த துறையில் மீண்டும் படிக்கலாம் என்று நினைத்த கலாம் சென்னையில் 1955ஆம் ஆண்டு விண்வெளி ஆய்வு குறித்த பொறியியல் படிப்பில் சேர்ந்தார். பிறகு அந்த பிரிவில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். இதன் பிறகே அவரது விண்வெளி தொடர்பான ஆய்வு பணியில் சேர்ந்தார். அதுகுறித்து கீழே காணலாம்.

விஞ்ஞானி அப்துல்கலாம் :
தனது பொறியியல் படிப்பினை முடித்த இவர் முதலில் 1960ஆம் ஆண்டு புது டெல்லியினை தலைமையிடமாக கொண்ட DRDO [DRDO – Defence Research Development Organisation] என்ற வானூர்தி அபிவிருத்தி அமைத்தல் பிரிவில் சேர்ந்து பணியாற்ற துவங்கினார். இந்த நிலையில் இவர் இந்திய ராணுவத்திற்காக ஒரு சோதனை ஹெலிகாப்டரினை தயார் செய்து கொடுத்தார். அது பலரிடமும் கலாம் அவர்களுக்கு பாராட்டுகளை வாங்கிக்குடுத்தது.

பிறகு தனது உழைப்பு மற்றும் திறமை காரணமாக அவர் 1969ஆம் ஆண்டு [ISRO- Indian Space Research Organisation] இந்திய விண்வெளி ஆய்வு மையத்தில் சேர்ந்தார். அவர் இங்கு செயற்கைகோள்களை தாங்கி செல்லும் ஏவுகணைகளை வடிவமைக்க பிரிவில் சேர்ந்தார்.

SLV – III ஏவுகணை :
இவர் தனது சிறப்பான பணி ஈடுபாட்டின் காரணமாக ISROவில் [SLV -III ] என்ற செயற்கைகோளினை விண்ணிற்கு ஏவும் ஒரு ராக்கெட்டினை வடிவமைக்கும் குழுவிற்கு தலைவரானார். இந்த ராக்கெட்டினை வடிவமைக்கும் காலமே கலாமின் வாழ்வில் பிடித்த நாட்கள் என்று அவரே தெரிவித்துள்ளார். அந்த அளவிற்கு விண்வெளி குறித்த ஆய்வினை அவர் விரும்பி செய்துள்ளார்.

வெற்றிகரமாக விண்ணில் செலுத்தப்பட்ட SLV -III :
இந்த ராக்கெட் விண்ணில் ஏவப்பட்ட தயாராக இருந்த போது ஒட்டு மொத்த உலகின் பார்வை இந்தியாவின் மீது திரும்பியது என்று கூறினால் அது மிகையாகாது. SLV – III ஏவுகணை “ரோகினி” என்ற செயற்கைகோளினை தாங்கி விண்ணில் வெற்றிகரமாக பாய்ந்தது. மேலும் அது வரையறுக்கப்பட்ட பாதையில் வெற்றிகமாக சென்று இலக்கினை அடைந்தது.

இந்த வெற்றி இந்தியாவை மற்ற நாடுகளின் பார்வை படும் அளவிற்கு திருப்பியது. அந்த அளவிற்கு உலகம் கண்ட ஒரு முற்போக்கு சாதனையினை நிகழ்த்திக்காட்டினார் கலாம்.

பொக்ரான் அணுஆயுத சோதனை :
உலகில் சில பணக்கார நாடுகள் மட்டுமே தங்களது நாட்டினை காப்பாற்ற அணு ஆயுதங்களை தயார் செய்து கொள்ளும் . ஆனால் அதனை தகர்த்து இந்தியாவும் அதனை செய்யும் என்று நிரூபித்து காட்டினார் கலாம் . ஆம் 1999ஆம் ஆண்டு வாஜ்பாய் பிரதமராக இருக்கும் போது சர்வதேச நாடுகளின் அச்சுறுத்தலினை மீறி இவர்கள் இணைந்து இந்த அணு ஆயுத சோதனையை வெற்றிகரமாக நிகழ்த்தி இந்தியாவின் வலிமையினை உலகிற்கு நிரூபித்தனர்.

குடியரசுத்தலைவர் கலாம் :
2002ஆம் ஆண்டு ஜூலை 25ஆம் தேதி அனைத்து கட்சிகளின் ஒத்துழைப்போடு தனது குடியரசுத்தலைவர் பதவியினை அவர் பெற்றார். அதிலிருந்து 2007 வரை 5 ஆண்டுகள் அவர் குடியரசுத்தலைவராக சிறப்பாக பணியாற்றினார். தான் ஒரு விஞ்ஞானி மட்டுமில்லை சிறந்த தலைமைப்பண்பு கொண்டவர் என்பதனையும் அவரது பதவிக்காலத்தில் அவர் நிரூபித்தார்.

குடியரசு மாளிகைக்கு மாணவர்களை வரவழைத்து அவர்களை சந்தித்து உரையாடும் பழக்கத்தினை வைத்திருந்த அவர் ஒருமுறை பார்வை இழந்த மாணவரை சந்தித்து உரையாடினார். அந்த அளவிற்கு மாணவர்களுடன் உரையாடுவது அவருக்கு பிடித்த ஒன்று.

அப்துல் கலாம் இறப்பு :
பொதுவாக நம்முடைய இறப்பு வரும்போது நாம் நமக்கு பிடித்த விஷயத்தினை செய்துகொண்டிருக்கும்போது இறக்கலாம் என்று நாம் நினைப்பதுண்டு. ஆனால் கலாமுக்கு அவருக்கு பிடித்த விஷயத்தினை செய்து கொண்டிருக்கும் போதே அவர் இறந்தார்.

ஜூலை 27, 2015 ஆம் ஆண்டு மேகாலயா மாநிலத்தில் உள்ள ஷில்லாங் நகரில் உள்ள ஒரு கல்லூரிக்கு சிறப்பு விருந்தினாராக சென்ற கலாம். அந்த கல்லூரி மாணவர்களிடம் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் போது மயங்கி விழுந்தார். அதனை அடுத்து மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்ட அவர் இறந்தார். அவரது மறைவு இந்தியா முழுவதினையும் சோகமாக்கியது நாம் அறிந்ததே. அதோடு அவர் மறைந்த அன்று இந்தியா முழுவதும் தேசியக்கொடி அரைக்கம்பத்தில் பறக்கவிடப்பட்டது.

அவர் பெற்ற விருதுகள் :
1981 – பத்ம பூஷன்
1990 – பத்ம விபூஷன்
1997 – பாரத ரத்னா

அப்துல் கலாம் எழுதிய நூல்கள்:
அக்னி சிறகுகள்
இந்தியா 2020
எழுச்சி தீபங்கள்
அப்புறம் பிறந்தது ஒரு புதிய குழந்தை

தமிழகத்தில் கலாமின் நினைவிடம் :
அப்துல் கலாமின் மணிமண்டபம் அவரது சொந்த ஊரான ராமேஸ்வரம் அருகிலே பேக்கரும்பு என்ற இடத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த நினைவிடத்தில் வாயில் “இந்தியாகேட்” போன்று அமைக்கப்பட்டிருக்கும். மேலும் அந்த கட்டிடமானது “ராஷ்டிர பவன்” போன்று வடிவமைக்க பட்டிருக்கும். அந்த நினைவிடத்தில் அவரது பல புகைப்படங்கள், அவற்றினை பற்றிய குறிப்புக்கள் மற்றும் அவருடைய வீணை வைத்த சிலை அமைப்பட்டிருக்கிறது.

மேலும் கலாம் வாழ்ந்து மறைந்த அவரது சொந்த வீடு மக்களின் பார்வைக்காக கலாம் இல்லம் எனும் பெயரில் காட்சியமாக மாறியுள்ளது. இதனை இந்தியா முழுவதிலிருந்தும் மக்கள் வந்து பார்த்த வண்ணம் உள்ளனர்.